travel

[ท่องเที่ยว] ไปปายมา No.01

posted on 15 Sep 2008 13:19 by nanaisolation in Diary

 

 

 

PAI Trip: 13 กันยายน 2551

 

จากกำหนดการแรกเริ่มเดิมที วันเสาร์ที่ 13 กันยายน 2551 เป็นวัดแข่งเรือนัดเปิดสนาม

ซึ่งเป็นงานแข่งเรือนัดสำคัญ ของจังหวัดที่มีเรือแข่งที่นับว่าสวยงามที่สุดในประเทศไทย

นั่นก็คือ "การแข่งเรือเมืองน่าน" ... เกริ่นมาแบบนี้ ดูเหมือนไม่เข้ากั๊นไม่เข้ากันกับหัวเรื่องเนอะ

 

... อย่างที่เกริ่นไปนั่้นแหละ แล้วก็อย่างที่รู้ๆ กันว่า ออฟฟิศเราเป็นโรค "เลื่อน"

เพราะฉะนั้น ทริปการเดินทางไปทำคอลัมน์ที่จังหวัดน่านจึงดับดิ้นไปโดยปริยาย

ฉันทำใจไม่ได้อยู่พักใหญ่ๆ (ก็แหงล่ะ อุตสาห์คาดหวังว่าจะกลับไปหาคุณแม่ด้วยนิ) 

และแล้ว ก็ได้ยาใจมาจากพี่ที่ออฟฟิศ... "ไปปายกัน!" ... "เย๊ ไปค่ะ ไปๆ"

 

และแล้ว ทริปการเดินทางไปปายแบบกระทันหันก็เริ่มต้นขึ้นด้วยการ "หาที่พัก" 

สำหรับเรื่องที่พัก ทีแรกตั้งใจว่าอยากไปนอน The Quarter ไม่ก็ บ้านกระทิง รีสอร์ท

(ตายแล้ว เหมือนพวกเราจะไฮโซเลยเนอะ แต่จริงๆ แล้วเป็น Barter นอนฟรีค่ะขอบอก)

 แต่แล้ว โควต้าที่พักที่ The Quarter เหลืออยู่เพียง 1 ห้อง... ไม่พอให้ 4 คนพัก

แต่แล้ว โควต้าที่พักที่ บ้านกระทิง รีสอร์ท ก็.. ต้องติดต่อล่วงหน้าอย่างน้อย 2 - 3 วัน

เพราะฉะนั้น ก็เลยได้ที่พักครั้งนี้เป็นที่ Belle Villa แทน ...ที่ไหนก๊ะด๊าย ฟรีๆ นู๋ช๊อบบบ!!!

 

เหวอ... ปาย! (แก๊กที่ 1):

 

เรื่องของเรื่อง เกิดขึ้นตอนที่เรากำลังดำเนินการเรื่องจองตั๋ว โดยให้ฝ่ายบุคคลจองให้

 

ฝ่ายบุคคล: น้องหนิง พี่ขอชื่อผู้เข้าพัก ไปกันกี่คน มีใครบ้าง

นู๋หนิง:       ได้เลยค่ะ ....(ชื่อจริง 1)...., ....(ชื่อจริง 2)....., ...... (ชื่อจริง3)........ 

<<< พิมพ์ถึงตรงนี้ นู๋หนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไม่รู้จักชื่อจริงของคุณพี่อีกคนนี่นา

                 ชื่อที่ 3 รอสักครู่นะคะ 

(msn ไปถามผู้ร่วมเดินทาง แต่ในขณะนั้นเอง ฝ่ายบุคคลก็เอ็มมาว่า...)

ฝ่ายบุคคล: อ๋อ... ชื่อจริงน่ะ เอาหนิงคนเดียวก็ได้

นู๋หนิง:       ... 

<<< แล้วชั้นเสียเวลานั่งพิมพ์ชื่อทุกคนทำไมเนี้ยะ!

 ฝ่ายบุคคล: เอาเตียงคู่หรือเตียงเดี่ยวจ๊ะ

(msn ไปถามผู้ร่วมเดินทาง ที่ตอบคำว่า ...เตียงคู่... มาห้วนๆ สั้นๆ) 

นู๋หนิง:       เตียงคู่ค่ะ (ตอบโดยฉับพลัน)

<<< ทันใดนั้นเอง ผู้ร่วมเดินทางก็พิมพ์คำว่า "หรือเตียงเดี่ยวดี" มา ....อ๊ากกกก!!!

 

และแล้วนู๋หนิงผู้ทำงานในวงการมานานกว่า 3 ปี ก็สับสนกับคำว่า "เตียงเดี่ยว"

และ "เีตียงคู่" ว่ามันแตกต่างกันยังไงขึ้นมาชั่วขณะ ... (เบื๊อกจริงๆ เลย ฮือๆ)

 

ต้องจำเอาไว้ว่า "เตียงเดี่ยว นอนเป็นคู่ เตียงคู่นอนคนเดียว" 

แง๊... นู๋ผิดไปแย๊วก๊า (ก็ไปกัน 2 คู่อ๊ะ!) 

 

เช้าวันที่ 13 กันยายน 2551 

 

เช้าวันนี้ ยังต้องมานั่งงกๆๆๆๆ เล่นเกม รอพี่เอ๋แปะๆๆ หนังสือเล่มใหม่ 

(ดูเหมือนเอาการเอางานมากๆ เลยเนอะ) กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเที่ยงแก่ๆ แล้ว

เจ๊ก็โทรมาตาม บอกว่า เจ๊กำลังจะไปถอยไวน์ที่ริมปิง (อูว ไฮโซพะยะค่ะ) 

กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนความ ก็ปาไปบ่ายสอง รีบเก็บของด้วยความไวสูง 

ไปอาเขต เอาอิรถสีเทาไปฝาก... ตอนฝากรถมอไซด์ ไม่ต้องล็อคคอสินะ

 

และแล้ว... ฝนก็ตกลงมา เทลงมา พวกเราได้รถรอบ บ่าย 3.30 น.  ...

 

 

 

ชิ้ง... ทดสอบกล้อง ถึงได้รู้ว่า Canon 300D ที่เอาติดตัวมานี้ มันเอ๋อ!!!

มันคือกล้องที่ไม่รู้จักคำว่า Over, Under ไม่ได้ดั่งใจสักอย่างเลย ฮือๆ 

แถมถ่ายไปถ่ายมา Error! ขึ้นมาซะงั้น ต้องถอดแบตแล้วก็เสียบใหม่

และภาพด้านบนก็คือ ภาพผู้ร่วมเดินทางกำลังหม่ำส้มตำกันอย่างหนุกหนาน

(จะออกเดินทางอ่ะโนะ ทำไม๊ ทำไม ยังกินของแบบนี้กันอยู่ไ้ด้!) 

 

 

น่องไก่ย่าง... ที่เห็นว่ามีปีกเดียวเดี่ยวๆ โดดๆ ก็เพราะพรรคพวกมันลงพุงไปหมดละ

กว่าจะได้หยิบมาถ่ายรูป ก็เกือบโดนหักเป็นสองท่อนเข้าปากใครก็มิอาจทราบได้ 

 

 

 

นิ... ซูมส้มตำกันเห็นๆ น่ากินไหมคะ ... ส้มตำร้านนี้อยู่หน้า 7-11 ฝั่งคิวรถไปปายนะ

ตอนสั่ง สั่งไปว่า ตำไทยใส่ปู รสพอดี ไม่เผ็ด ... อร่อยแบบนี้ พวกเราขอ 2! 

บนโต๊ะ เรียงรายไปด้วย ลาบ ส้มตำ ปีกไก่ย่าง และขนมจีน (จะเดินทางกันจริงๆ นะเนี่ย) 

 

 กินเสร็จ... 4 คน หมดไปแค่ 100 บาท อร่อย อิ่ม... พี่แอ้มเริ่มแจกยาแก้เมา

ยาแก้เมาที่ว่า ก็คือยาแก้เมาทั่วไปแหละค่ะ ยาเม็ดเหลืองๆ ขายกันเป็นแผงทั่วไป

"...เราจะอัพยากันก่อนออกเดินทาง!!!"... นั่น พูดซะเสียเชียว

ส่วนตัวฉัน เปรี้ยวค่ะขอบอก ไม่รับยาสักเม็ด ขอพิสูจน์ซิ โค้งไปปายกับโค้งไปน่าน

อันไหนจะทำให้คลื่นเหียนเวียนไส้ไปมากกว่ากัน... โฉมหน้าของรถที่จะนั่งก็คันนี้เล้ย!

 

 

ค่าตั๋วรถสำหรับ 4 คน คนละ 150 บาท ก็เท่ากับ 600 บาทพอดิบพอดี

ได้ที่นั่งหมายเลขที่ 3, 4 และ 6, 7 นั่นหมายความว่า ฉันนั่งแถวถัดจากคนขับ มีผู้ชายนั่งข้าง 1 คน

ส่วนพี่เอ กับพี่แอ้ม นั่งอยู่แถวข้างหลังของฉัน มีหญิงแก่ข้างๆ 1 คน  และแถวหลังสุดอีก 3 คน

ส่วนที่นั่งข้างคนขับ มีผู้ชายตัวเขื่องๆ 1 คน ถัดมาเป็นทหารเกณฑ์ที่ถูกปล่อยตัวกลับบ้าน 1 คน

รถตู้ 12 ที่นั่ง (พร้อมคนขับ) ก็พร้อมที่จะออกเดินทาง ณ บัดนาว เวลา 15.30 น. พอดิ๊บพอดี! 

 

เหวอ... ปาย! (แก๊กที่ 2):

 

ตามที่เล่าไปในข้างต้นว่ามีใครนั่งตรงไหนกันบ้าง พลันสายตาฉันก็หันไปเจ๊อะคุณป้าคนนึง

แกหอบถังสีเหมือนถังถวายสังฆทานมาด้วย... ในใจฉันคิดว่า "คุณป้าช่างธรรมมะธรรมโมดีแท้"

แต่พอชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ...

ตัวด้วงกว่างตัวผู้นับสิบ ถูกมัดติดกับอ้อย เรียงรายในถังเต็มไปหมด!

โอ๊วววววว!!! นู๋มองคุณป้าผิดป๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

 

 เหวอ... ปาย! (แก๊กที่ 3):

หลังจากตกใจ ปนระคนกับความโหด มันส์ ฮา ของคุณป้ากว่างฮาร์ดคอร์ ฉันก็ไปห้องน้ำ

(กะเวลาว่า เข้าห้องน้ำก่อนรถออกดีกว่า) ... แอบติดใจก๊อกน้ำที่อาเขตอ่ะ ลองเข้าไปดูนะ

แต่ต้องลงทุนจ่าย 3 บาท เข้าไปทำความสะอาดห้องน้ำเสียก่อนที่จะทำธุระส่วนตัวได้

แถมบางที ถ้าไม่พกทิชชู่มา จะเจอทิชชู่ม้วนละ 10 บาทแปลงร่างเป็นนับร้อยร่าง 

ขายในสนนราคา พับละ 2 บาท (กรี๊ด! นี่ัมันหลอกลวงโลกชัดๆ ... ได้แต่งึมงำในใจ)

เอาล่ะ... เดินเข้าไปเลยค่ะ ห้องน้ำหญิงตรงที่เป็นที่นั่งแบบยองๆ ลองสังเกตก๊อกน้ำดูนะ

ก๊อกน้ำเป็นสีมาเจนต้า ชมพูแปร๋นได้ใจศรีม๊ากกกกกกกกกกกก มาก เลยฮ๊าาาา.....

(เสียดายที่ไม่ได้พกกล้องเพี้ยนๆ กล้องนั้นติดตัวไปด้วยจัง!) 

 

 

 

  เหวอ... ปาย! (แก๊กที่ 4):

เห็นรูปด้านบนนี้ไหมคะ? ทายซิว่า ฉันจะเล่าอะไร? .... กิ๊ก ก่อก กิ๊ก ก่อก

เฉลย... ขออภัย ปิดแอร์เวลาขึ้นเขา! ...เอิ่ม อันนี้ก็เป็นส่วนนึงที่อยากเล่าจากภาพแหละ

แต่จริงๆ แล้ว การปิดแอร์เวลาขึ้นเขา ไม่ได้น่าตื่นเต้นหรือกวนใจไปเท่าหัวผู้ชายที่โผล่มาน่ะ

พี่แกเล่นแร๊พแบบ non-stop ตั้งแต่รถออก ยันถึงเมืองปายเลยคับพี่น้อง! นู๋หนิงหลับไม่ได้

 

เมื่อไม่สามารถหลับได้ ... หันไปมองรอบข้าง ผู้ชายคนข้างๆ ก็เริ่มอัพยา (แก้เมา)

แล้วคว้า iPod มาเสียบหู... อ้าว! เอาตัวรอดคนเดียวนี่หว่า เว้ยเฮ้ย!!! 

หันไปอีกข้าง พี่เอ๋ก็คว้า PSP ขึ้นมาเล่น เข้าสู่โลกส่วนตัวไปเรียบร้อยโรงเรียนชีวิต! 

หันไปด้านหลัง พวกที่อัพยา (แก้เมา) ก็เริ่มเมาเคลิ้มๆ กันได้ที่่...

ซวยละ นี่ตูต้้องนั่งฟังอิพี่นี่แร็พอยู่คนเดียวจริงๆ เหรอฟะเนี่ย???

 

เรื่องมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ คับพี่น้อง พี่แกเล่นพูดตั้งแต่เรื่องปราสาทเขาพระวิหาร 

การบ้าน การเมือง พันธมิตร พันธมาร ยันเรื่องรถยนต์ แบบ non - stop, no - repeat

พระเจ้า! เพิ่งเคยพบเคยเห็นคนที่พูดเป็นน้ำไหลไฟดับ เดี่ยวไมโครโฟนได้ขนาดนี้นะเนี่ย

งานนี้ พี่โน้ส อุดม ยังชิดซ้ายเลย....

 

 

 

 กว่าจะมีระฆังช่วยชีวิตดังขึ้น รถก็ไปเกือบๆ ถึงปายแล้ว เมื่อถึงด่านตรวจ ก็เป็นอันทราบกันดี

ว่า จากระยะทางขึ้นเขาสูงชันคดเคี้ยว เมื่อผ่านด่านไปแล้ว จะเข้าสู่ทางลงเขานรก! 

 

ไปเจ๊อะกะน้องหมา (ครั้งก่อน ขี่มอไซด์ไปปายเอง ก็เจอ ครั้งนี้ นั่งรถตู้มาก็เจอ) 

 

 

น้องม๋าดูท่าจะชอบกล้องนะ...

 

 

 กดชัตเตอร์ปุ๊บ พี่ท่านเล่นหลับตาปั๊บเลย.... แต่ก๊ะเอาน่า หยวนๆ น่ารักเนอะ

 

ในใจรู้สึกดีใจที่อิพี่แร็พแบบ non - stop หยุดพูดได้ซะที... แต่ที่ไหนได้

เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปจากด่านตรวจได้ราวๆ 15 วินาที ... พี่แกก็เริ่มพูดอีกครั้ง...

 

พี่แอ้มกระซิบให้ฟังว่า ด้านหลัง คุณป้าหอบกว่างก็เรอตลอดทางเช่นกัน...!!!

 

โอ๊ววววว!!! พี่เหม่งขาแร๊พ กะ ป้าหอบกว่างขาเรอ!!! 

 

การเดินทางไปปายครั้งนี้ มีแต่เรื่องวุ่นวายจริงๆ สิให้ตาย จอร์ช! 

 

กว่าจะถึงเมืองปาย ก็ปาเข้าไป 6 โมงกว่าๆ ...เช่ารถก่อนไป Check In ที่ Belle Villa

มีเรื่องฮาๆ เกิดขึ้นอีกเพียบ.... เอาไว้เล่าต่อในตอนต่อไปนะค๊า ....

 

edit @ 7 Jan 2009 23:19:00 by Rabbiz!